Mja wilde eigenlijk gister posten maar was het vergeten. Effe kijken wie nog automatisch een mailtje krijgt wanneer er een nieuw bericht wordt geplaatst.

Voor degenen die het nog niet doorhadden we zijn alweer een paar weekjes thuis. Misschien dat er nog een meer uitgebreide log hierover komt, maar ik zou er niet helemaal op rekenen.

Hier weer even een update vanuit het zeer warme Nagasaki. Gelukkig hebben jullie daar op het moment ook last van :p Vandaag hebben we de resultaten gehad en uiteraard hebben we alledrie ons certificaat meer dan verdiend met ons harde werk. (Ahem.) Maandag is de sluitingsceremonie en uiteraard een feestje.

Over werk gesproken, de laatste 2 maanden hebben Gijs en ik samen met Rob, Kim en Alexandra Engelse les gegeven aan een aantal studenten van de economische faculteit, omdat die in september op studiereis gaan naar China of Korea en daar een aantal colleges in het Engels zullen volgen. Gister was de laatste keer en ze hadden zelfs cadeautjes voor ons Uiteraard zijn we al een paar keer met ze wezen eten en drinken, want zo aardig zijn we wel.

Hier zijn we hard aan het werk om die Japanners wat Engels bij te brengen…

Groepsfotootje.

Een nomikai

Ummm… ja… Alcohol enzo he…. (><)

18 augustus zullen we ons richting Osaka begeven om daar nog even de toerist uit te hangen om dan op de 22e terug naar Nederland te vliegen. Voor de ouders is het misschien niet zo, maar het is toch wel snel voorbij gegaan. Maar gelukkig is het nog niet zover, eerst nog een aantal feestjes om van iedereen afscheid te nemen. (^o^)/

Colin

Helaas, het is al voorbij voor het oranje team, dus weg met al dat oranje en terug naar de oorspronkelijke kleuren. Het goede antwoord was dus helaas niet in de poll te vinden. Mijn eigen schuld, moet ik maar niet zo optimistisch zijn . Anyway ‘binnekort’ komt er dus een nieuwe poll. Nog geen flauw idee waarover (iemand een idee?) maar dat zien we nog wel.
Nog even een kleine update over het leven hier. Alles gaat hier zijn gangetje. Er zijn geen grote gebeurtenissen ofzo gebeurd. Nog 3 weken en dan zijn we in feite klaar met de colleges hier en hebben dan als het goed is alle 3 een mooi certificaat in ons bezit. We kunnen wel niet zoveel met het certificaat, maar het is toch leuk om te hebben. Zeker als je bedenkt dat de helft van het groepje Nederlanders die naar Nagasaki mochten, het certificaat niet krijgen (vanwege het feit dat het prutsers zijn ). Na deze laatse drie weekjes gaan we het lekker rustig aan doen. Jaja NOG rustiger aan dan we nu al doen. Ik denk niet dat we veel zullen reizen, tenminste ik niet, want het geld is op. Of nou ja, nog niet echt op maar wil wel wat over houden natuurlijk. Gijs gaat trouwens wel voor een paar daagjes naar Okinawa. Voor de rest zullen het wel gewoon dagtripjes zijn of weekendjes naar Fukuoka. Altijd leuk Fukuoka. Colin en ik gaan er morgen met zijn tweetjes heen. Want er is daar een club genaamd: The Happy Cock, (Ik weet het, zeer foute naam. Maar in dit geval is cock dus een haan) en daar betaal je 3000 yen (=20 euro) en dat is dan de entree en kan je meteen de hele avond drinken wat je wil. Dus als je opeens geen zin meer in je biertje hebt laat je het staan en bestel je een smirnoff. Zeer relaxed. Sowieso is de plek relaxed want je kan er dansen (ja het is gewoon een echte club), iets wat je in Nagasaki dus niet kan doen.
Maar goed dit was effe een kleine update. Ik ga nu naar benee want de koffie is klaar. Ik zou zeggen als je een  goed idee hebt voor de poll laat het ons weten.

Groetjes!

Bart

PS: Check de nieuwe zoekfunctie (links onder) en de webradio (rechts). Wil je muziek bij het lezen van de logs, klik op de webradio en kies je favoriete zender. Zelfs hier in Japan kunnen we nu genieten van de Nederlandse radiostations.

Tsjonge jonge, na velerlei verzoeken, gepest en dreigementen is hier daneindelijk de weblog over het recente (nou ja, alweer 4 weken geleden, maarlaten we het recent noemen) bezoek van de ouders en aanhangsels van Bart enondergetekende. Zoals waarschijnlijk al bij menigeen bekend is, waren onzeouders op het lumineuze idee gekomen om een bezoekje te komen brengen aanons thuis ver van huis. Aangezien beide groeperingen een dergelijke uitgebreidetrip nog niet eerder ervaren hadden, mijn zusje daargelaten, hadden ze dehanden ineengeslagen, en na vele weken van heftig overleg hadden ze eenschitterend reisplan in elkaar gezet. Het plan kwam er uiteindelijk op neer datwe eerst een paar dagen in Nagasaki zouden verblijven, vervolgens zoudenverkassen naar Fukuoka (waar u een paar logs terug al het een en ander overkunt lezen), en dan na een bliksembezoek aan Kagoshima (een stad in het zuidenvan Kyushu) door zouden reizen naar Kyoto en Nara om dan na een paar dagen hetvliegtuig richting huis weer te pakken.

Zo bedacht zo gedaan, en zo stonden ze dus op zaterdag 29 april om 6 uur inde middag op het station van Nagasaki, na een naar het zich liet aanzien zeervermoeiende reis van rond de 20 uur volbracht te hebben. Na de eersteemotionele begroetingen, vooral de dames lieten de tranen de vrije loop,brachten we de bagage naar het hotel en aten we wat in het welbekendeRestaurant Milan, alwaar men heerlijke Indische Curry kan nuttigen.

Het toeval wilde dat er toevallig net dat weekend een Zeilschip festival wasaangeland in de baai van Nagasaki, en tsja… dat wouden we ze natuurlijk nietlaten missen dus hebben we onze verjetlagde ouders zondag meteen meegenomennaar dat festival en mochten ze met hun vermoeide hoofdjes meteen genieten vande prachtige zeilschepen en het schitterende weer.

jaja, met z’n allen op de foto, stiekem zijn ze wel chagrijnig van dejetlag, maar ze weten het goed te verbergen

en hier de man die de vorige foto maakte, die mag natuurlijk nietontbreken

En dan nog een foto van de bootjes zelf

Vervolgens begaven we ons naar Dejima, een kunstmatig aangelegd eiland datooit diende als Nederlandse handelspost in Japan, tegenwoordig een museumwaarin jawel, de geschiedenis van de Nederlands – Japanse betrekkingen wordtuiteengezet. Leuk museumpje, en aangezien uw bloggers nogal barbaars zijnhadden Bart en ik het museum dan ook nog niet bezocht, evenals vele anderetoeristische/cultureelhistorische spots in Nagasaki, dus was het mooi meegenomendat we eens wat meer zagen van Nagasaki. Klik hier voor meerinformatie.

Nadat onze beider families de pijp bijna aan maarten hadden gegeven beslotenwe maar wat te gaan eten om zo de pijp voorlopig weer terug te pakken. We namenze mee naar een Izakaya alwaar we ons lekker vol lieten stoppen met allerhandehapjes en een paar biertjes. Toen de magen gevuld waren liepen we, alvorens onsweer richting hotel te begeven, nog een keer over het festival terrein, waareen leuk jazz bandje aan het spelen was, en de zeilschepen versierd waren metlichtjes.

ohhhhhhhhhhhhhhhh wat mooi

De volgende dag begaven we ons wederom naar een toeristische spot die Barten ik zelf ook nog niet gezien hadden, namelijk Ioujima. Een rustiek eilandjedat net buiten de baai van Nagasaki ligt, en waar naast een redelijke onsen(een hete bron, herinnert u zich de term nog?) eigenlijk niet veel te zien is.Nu ja, de families hadden een onsen nog niet meegemaakt dus hebben we daar maaruitgebreid gebruik van gemaakt. Het mooie van deze onsen was wel dat je vanuithet bad schitterend uitzicht had op de zee, en dat bovendien net de zeilschepenvan het festival hun uittocht maakten.

Na de onsen was ik zo gek om gezellig samen met Josephine, en mijn ouweluieen wandelingetje te maken over het eiland. Op zich was het wel een leukewandeling, maar tsja, om nou bij elk plantje stil te gaan staan zodat Josephineen moeke konden gaan bedenken waarmee we nu weer te maken hadden… ach ja, menkan niet alles hebben.

Nu denkt u misschien, “wat voor spannends hebben ze nog meer gedaan diedag?” nou, eerlijk gezegd was met alleen Ioujima de dag alweer rond en begavenwe ons alweer naar huis.

Elsje in een hangmat, op Ioujima

Over de dag die hierop volgde kan ik u niet veel vertellen, ik had namelijkbesloten toch maar een dagje college in te plannen, aangezien we de week hieropook al niet aanwezig zouden zijn. Dus tsja… blijkbaar is men naar GloverGarden geweest, maar vraagt u de reizigers vooral zelf om hun avonturen daar!

En dus begeef ik me alweer naar dag 4 van “De avonturen van deHupkens/Schayk combinatie in Japan” Op dag 4 wederom een aantal spots bezochtdie Bart en mij nog niet bekend waren. Ook Rob en Colin hadden niks te doen diedag dus namen we die uit medelijden maar op sleeptouw. Als eerste op hetprogramma hadden we het Atoombom Museum met een indrukwekkende expositie overde ravage die de atoombom die boven op Nagasaki is gevallen had aangericht, deeffecten van nucleaire wapens in het algemeen, en een geschiedenis van deontwikkeling van het nucleaire wapenarsenaal van verscheidene landen in hetalgemeen.

Daarna kwam het Nagasaki Peace Park, waar we eigenlijk zo doorheen waren.Zeer mooi aangelegd park, dat wel, maar verder niet extreem groot en deverscheidene kunstwerken die door allerlei landen gedoneerd waren (tersymbolisatie van vrede en dergelijke) waren over het algemeen niet de mooiste werkendie je kunt verzinnen.

een standbeeld van een Japanner in het park, ik zie er verder geenJapanner in, u wel?

Vervolgens kochten we, geheel volgens de Japanse levensstijl, onze lunchbij de Convenience store, alvorens ons richting het park te begeven waar hetepicentrum van de atoombominslag zich bevond. Dit park zelf was eigenlijk helemaalniet bijzonder, een grote kale vlakte met wat bankjes en dan in een hoek een kunstwerk dat bestond uit een staaf, diehet echte epicentrum van de bom aanduidde. Dat was natuurlijk wel indrukwekkend,zeker nadat je het atoombom museum hebt bezocht, en je des te meer beseft watvoor hel op aarde een atoombom kan veroorzaken. Overigens moet ik de lekenonder u nog even vermelden dat de bom die in Nagasaki ontplofte niet letterlijkis ‘ingeslagen’ maar op een hoogte van 500 meter boven de stad tot ontploffingkwam.

Het kunstwerk, wat zich precies op de plek bevindt van de inslag

Na deze drie oorlogsgerelateerde spots bezocht te hebben gingen we richtingInasayama, en ook daar waren we nog niet geweest. Jaja, al bijna een jaar inJapan, maar Nagasaki moesten we nog ontdekken. Vanaf Inasayama heb je eenprachtig uitzicht op de stad aan de ene kant, en een mooie groene vallei aan deandere kant. Na, Nederlanders die we zijn, een mooie korting bedongen te hebbenbij de kassa konden we met de kabelbaan de berg op. We zijn nu wel lid van dekabelbaan club, maar je moet er wat voor over hebben om de knip op jeportemenee te kunnen houden.

Nagasaki view vanInasayama

Ik stel voor dat u nu even pauze neemt, dan doe ik hetzelfde, het isnamelijk nogal een lang stukje lezen, en we zijn nog niet op de helft vermoedik. Dan zien we elkaar weer na Japan vs. Kroatië!

Zo, interessante wedstrijd, 0-0 weliswaar maar de kansen waren mooiverdeeld. Hoeven onze mannen alleen maar even tegen Brazilië te winnen en danzijn ze door. Moet lukken!

Anyway, laat ik verder gaan met dit prachtverhaal, het is al lang genoegzonder alle prietpraat. Na Inasayamahadden we Nagasaki eindelijk gezien, en dus vertrokken we de eropvolgende dagnaar Fukuoka. Hier verbleven we niet in een hotel maar in een of andere karigeRyokan, met één douche voor ongeveer 20 gasten, jaja, prima geregeld daar. Maarhet was spotgoedkoop dus we mochten niet klagen.

Ik zal kort zijn over Fukuoka, we hebben namelijk geen een locatie bezochtwaar Colin, Bart en ik op onze eerdere tour niet al geweest waren. We waren ookmaar 1 volledige dag in Fukuoka, die we weliswaar gesplitst in Hupkens enSchaykjes doorgebracht hadden, maar toen de dag over was kwam het erop neer datwe toch hetzelfde bezocht hadden. De Fukuoka Tower, Hawk’s Town, Oohori Park,al moet ik niet nalaten te vertellen dat moeke en m’n zusje i.p.v. FukuokaTower voor het stadsmuseum van Fukuoka gekozen hadden. Verder kwam ik er achterdat ik maar 1 broek bij had, namelijk de broek die ik aanhad, en dus heb ik erin Hawk’s town nog maar een broek bijgekocht. Kon ik ook wel gebruiken verderdus geen probleem!

Ah en de dag dat we in Fukuoka aankwamen zijn we ook nog naar Canal Citygeweest, maar ook daar heeft u al het nodige over mogen lezen dus ook dat zalik daarbij laten.

Pa en ik wilden verder eigenlijk bij een van de karakteristieke eettentjesdie zich in Fukuoka langs de hoofdweg bevinden gaan eten, maar de zwakke magenvan het vrouwelijke gedeelte van het gezelschap lieten dat niet toe helaas, duszaten we uiteindelijk toch weer in een normaal restaurant.

een typisch eettentje, ja… echt een tentje!

Zo, hadden we Fukuoka ook weer gehad, op naar Kagoshima! Hier waren Bart enik zelf ook nog niet geweest dus we waren wel benieuwd wat er allemaal tevinden zou zijn. We hebben hier allebei de dagen dat we er waren apartdoorgebracht, dus ik kan helaas niet vertellen wat voor leuks de Hupkensallemaal hebben meegemaakt. Ten eerste gingen we ’s ochtends naar het stationom daar wat toeristische informatie in te winnen over wat er zoal te doen wasin de regio van Kagoshima. Daarna pakten we een lekker bakje koffie bij eenwarenhuis met het plan ons spoedig richting onze eerste bestemming van de dagte begeven. Het mocht niet zo zijn…

Els wou namelijk dolgraag een yukata (soort badjas van lichte stof zullenwe maar zeggen) en liep voor dat doeleinde meteen de duurste Kimono winkel binnendie je maar kunt vinden. Blijkbaar zijn buitenlanders nogal een rariteit inKagoshima, want na wat gebabbeld te hebben met werknemers van de winkel, en zeverteld te hebben dat we toch wel iets goedkopers zochten, waren ze even goedmeer dan bereid om Els aan te kleden in de meest luxieuze yukata en kimono dieje maar kunt bedenken (eentje kostte meer dan 250.000 yen = +/- 1800 euro). Elsuiteraard helemaal in haar nopjes, zoals u ook kunt vernemen van de foto’s!

Els in yukata samen met de twee werknemers die zo vriendelijk waren Elsaan te kleden

Els in Kimono, is het geen plaatje? (ze draagt daar voor ongeveer 2000-2500euro aan kledij, jaja… die had ze graag mee naar huis gehad)

Na deze meer dan welkome verrassing begaven we ons naar onze enigetoeristische bestemming van de dag, Sakurajima. Sakurajima is een eiland datnet ten oosten van Kagoshima ligt, en erop ligt de gelijknamige vulkaan, dienog steeds actief is. Om er te komen kun je de spotgoedkope ferry die elke 10minuten vaart pakken. Helaas moet je om de berg echt fatsoenlijk te kunnen zienof over een eigen auto beschikken, of een gezellig 2 uur durende tourbus pakkenmet uitstekende gidsing in het Japans. (sorry pa, ma en Els) We hadden dus detourbus gepakt, en dat was op de begeleiding na uitstekend te pruimen. Op eenpaar punten werd er gestopt zodat je wat beter kon genieten van het uitzicht ennog wat fotootjes kon schieten.

Sakurajima in al haar glorie met de ferry in de voorgrond!

Met deze tour was dag 8 van de trip alweer voorbij, of toch niet? Jaja, ’savonds uiteraard weer gezellig met z’n allen uit eten. En nu wil het toeval datonze beider pa’s weer wat alcohol geconsumeerd hadden en we tegen een karaoketent aanliepen. Die combinatie leidt tot vreemde beslissingen. Het kwam er dusop neer dat we dit prachtige Japanse fenomeen ‘even’ gingen proeven. Na 2 uurbinnen gezeten te hebben kon niet meer van proeven gesproken worden natuurlijk,en men zong uit volle borst allerlei oude lullenplaten. De namen van de bandszijn me ontschoten en dat is maar goed ook, want het was geen mooi gezicht.Bart en ik ontsnapten aan de herrie en na gezellig wat gebabbeld te hebben metde eigenaar van het establishement kregen we ook hier een prachtige korting.

Bart en Els on tha mic!

De dag erop besloten we de stad even te laten voor wat het was, en gingenwe de omgeving bekijken. Als eerste bezochten we met de schitterende, duidelijkop het toerisme toegespitste, streekbus (dit was sarcastisch overigens) eendorpje dat de bijnaam “Klein Kyoto” droeg (de echte naam vergeten….) Waarzich klassieke samurai huizen bevonden, en waar vooral de goed onderhoudentypische Japanse tuinen verantwoordelijk zijn voor de bijnaam die het dorpjedraagt. De tuinen waren als je het mij vraagt uiteindelijk niet zo bijzonder,maar ach, weer wat cultuur de neus in is nooit mis.

Een van de vele tuinen die Klein Kyoto rijk was

Na dit bezoek wilde vooralik eigenlijk nog een bezoek brengen aan een museum waarin informatie te vindenzou moeten zijn over de Japanse kant van de tweede wereldoorlog, maar vanwegeeen misschatting van de wandeltijd naar het museum hebben we dat helaas moetenskippen en vertrokken wederom met het prachtige streekvervoer richting Ibusuki,een hot spring resort! En dan niet zomaar een hot spring resort, neen dames enheren, het was een heus heet zandbad waar we heen gingen! (Sunamushi Onsengeheten in het Japans) Op het strand was blijkbaar een hete bron onder degrond, die het zand extreem warm hield. Men kan zich daar laten ingraven en zoeen minuut of 10-20 onder het zand doorbrengen. Moet je ook niet veel langerdoen, want dan droog je uit vermoed ik.

de ingegraven Schaykjes op een rij

de man die zo vriendelijk was onze begrafenis te regelen

Toen kwam ook ons bezoek aan Kagoshima alweer aan het einde helaas. Maarniet getreurd, de twee steden met samen meer historie dan de rest van Japansamen wachtten nog op ons, Kyoto en Nara! Alhoewel ik nu zeg niet getreurd, waser toch wel ergens reden voor verdriet, aangezien mijn medegids het schip gingverlaten onderweg naar Kyoto, en dus in Fukuoka afscheid nam van ons. Na dezeemotionele gebeurtenis vertrokken we naar Kyoto, alwaar de grootste opgave opme wachtte. In mijn eentje al dat tuig heelhuids door Kyoto loodsen, mijngod… Gelukkig had men hersens van zichzelf bij, en viel mijn taak achterafgezien alles mee. Nu hoor ik u denken, nog 6 dagen Kyoto en Nara, nog 10pagina’s text! Maar nee, als u wilt lezen over Kyoto en Nara verwijs ik uwederom door naar een eerder geschreven log op deze pagina, waar u alles kuntlezen over de bestemmingen die we toentertijd bezocht hadden. Want ook hier wassprake van de nodige overlap. Zo heb ik het genootschap wederom rondgeleid naarde Kiyomizu tempel, de Kinkakuji tempel en Ryoanji tempel in Kyoto en in Narade Todaiji tempel, Kofukuji tempel en Horyuuji tempel. Gelukkig hebben we ooknog wat nieuws bekeken, zoals de Ginkakuji tempel, waarvan het hoofdgebouweigenlijk niet bijzonder was, maar het erom heen liggende park prachtig.

pa en ma temidden van het park rondom Ginkakuji tempel

Verder hebben we ook “The museum of traditional Handicrafts” bezocht waareen mooie expositie over alle traditionele ambachten die Kyoto rijk was tevinden is. Ook moet ik u vertellen dat Josephine en Ed, terwijl wij naarGinkakuji tempel waren, een museum met een expositie van Hundert Wasser bezochthebben. De reden dat ik u dit vertel is voornamelijk vanwege het enthousiasmevan Josephine erover, mijzelf zegt de goede man niet zoveel.

Tsja… na 5 dagen genoten te hebben van alle attracties die Kyoto en Nararijk waren was het alweer zaterdag en dus was mijn taak als gids voorbij. Hetwaren twee zeer vermoeiende, maar zeer voldoenende weken voor ons allemaal geloofik, en na weer de nodige tranen van moeke, mocht ik dan eindelijk weer op detrein richting Nagasaki springen.

Als u nu nog steeds aan het lezen bent mag u uzelf wel een applausje gevenvan me, u kunt nu eindelijk weer iets anders gaan doen! Hoop dat u net zo vanhet lezen genoten heb als ik van het schrijven, hoe lang het ook duurde voor iker eindelijk eens aan begon. (Bart je mag nu het pistool van m’n slaap halen)

Tot een volgende keer!

Gijs

P.S. Mijn dank aan alle Hupkens en Schaykjes. Ik heb namelijk voornamelijk jullie foto’s gebruikt

Omdat Gijs nogal laat wachten op het log over de periode dat Gijs en mijn ouders hier in Japan waren, plaats ik nog even een klein stukje tussendoor.
En zoals jullie het misschien door de titel al geraden hebben, het gaat over het WK. :8 Jaja ook al zitten we in Japan we houden het WK voetbal goed bij. Of nou ja, de Nederlandse wedstrijden tenminste. Vandaag net de eerste Nederlandse wedstrijd tegen Servie gezien. Heeft die Robben toch goed gedaan. Om onze ploeg een beetje morele steun te geven is het achtergrondkleurtje gedurende het WK veranderd in de vaderlandse kleur Oranje.
Ook is er een nieuwe poll. Stemt allen!

Bart

Zoals jullie kunnen zien is de weblog een beetje veranderd. Dat komt omdat alle weblog accounts van web-log.nl naar een nieuwe server zijn verhuisd. Web-log.nl is vanwege groei bezig met uitbreiden. Daarbij komen er blijkbaar veel nieuwe opties en functies die je kan gebruiken om je weblog nog meer te maken zoals je het zelf wil. Door de verhuizing is de layout die we eerst hadden dus wat veranderd.

Anyway die uitbreiding is allemaal leuk en aardig, maar er is wel een optie vervallen die we eerst wel hadden en dat is met meerdere mensen een weblog beheren. Gijs en Colin kunnen niet meer inloggen en plots staan alle al geschreven logs onder mijn naam. Dit is dus echt klote. De optie om met meerdere mensen een weblog te onderhouden is er nog wel, maar dan moet je je account opwaarderen en moet je 15 euro per maand betalen. Stelletje afzetters. We hopen dat dit nog gaat veranderen, zoniet is de lol er wel een beetje af natuurlijk. Maar eerst maar effe afwachten.

Bart

Cribs: Revisited Jaja we zijn er weer mensen, nu Gijs zijn ouders ergens aan het rondleiden is, en Bart en Colin aan het zuipen zijn ter ere van Bart zijn alweer 24e verjaardag, leek het de Cribs crew een goed idee om eens te gaan bekijken wat er van hun Crib geworden is. De vorige keer dat we er waren waren onze sterren er pas ingetrokken en was alles nog een beetje kaal. Klik hier om je geheugen op te frissen!Is het ondertussen een zwijnenstal? Heeft de schoonmaker van Bart het al opgegeven? Let’s find out! Allereerst gaan we op bezoek bij Gijs, en wat schetst onze verbazing, zijn kamer lijkt wel een anime/manga shrine te zijn geworden! Overal ligt manga en hangen anime posters. Zelfs onder zijn bed, waar we gehoopt hadden porno te vinden waarmee we hem konden chanteren, alleen maar manga! Brrrr, wat voor ho’s & bitches zouden hier op af komen…? Wij vervolgen onze weg naar Bart zijn kamer… weten jullie nog wat voor zootje het vorige keer was? Blijkbaar was zijn schoonmaakster het ook zat, aangezien er nu een heuse wasmand staat! Aan de muur hangt een strijdvaandel met zijn eigen gekozen tekens voor zijn naam. Hmm tijd om weer wat meer down to earth te komen? Wat minder Warcraft enzo? Zoals het een pimpin ster van Bart’s kaliber betaamt ligt overal geld om te patsen met wat het gepeupel zich niet kan veroorloven. En is dat een nieuwe laptop? Ja, ze hebben het duidelijk goed in Japan. Wij besluiten onze tour met de kamer van Colin. Dat bureau is wel erg netjes… zou hij hebben geweten dat we langs zouden komen?!! Of zou het altijd zo netjes zijn… Erg verdacht… Ook hier natuurlijk een aantal muurversieringen. Om met al die alcohol die vloeit de afgelopen feestjes te kunnen onthouden heeft hij maar een collage gemaakt van verschillende exclusieve drankfestijnen, alleen weggelegd voor natuurlijk de echte sterren. Zijn slaapplek ziet er dan weer erg sereen uit… waaiertje aan de muur, Totoro op zijn bed… of zou dat alleen maar zijn om de chicks in te palmen? Ja, het is duidelijk te zien dat onze sterren het goed hebben. Ze zijn van alle gemakken voorzien, hebben ondertussen allemaal een nieuwe laptop, alleen wassen met warm water zit er niet in… Dit was voorlopig de laatste aflevering van Cribs. Na een sterrenpaleis als dat van Bart, Gijs en Colin is het natuurlijk nutteloos om nog huizen van andere sterren te laten zien Klik hier voor de grote foto’s

Colin

Hier is alweer het laatste deel van de Tokyo saga. De volgende woensdag stonden we vroeg op en zijn naar het Ghibli museum in de wijk Mitaka gegaan. Voor degenen die Ghibli niet kennen, Ghibli is de uitgever van bekende animatiefilms zoals Princess Mononoke, Spirited Away, Totoro en Castle in the Sky. De meeste hiervan zijn good-feeling films, meer gericht op kinderen zonder een echt sterk verhaal erachter (princess Mononoke is hier een uitzondering op), maar desalniettemin erg leuk om te zien. Als je ze niet gezien hebt kan ik aanraden ze te gaan kijken. Uiteraard wel in het Japans met ondertiteling, want er bestaan volgens mij ook wel nagesynchroniseerde versie maar die klinken echt bagger. Maar voordat we naar het museum gingen vonden Colin en Rob het nodig om langs het Pokemon-Centre te gaan, want dat lag toch op de weg. Colin en Rob zijn namelijk grote Pokemon fans. Gijs en ik hadden daar echter niet zo’n trek in en zijn dus, terwijl Rob en Colin op zoek gingen naar het Pokemon-Centre lekker naar de Starbucks gegaan. Jaja we zijn hier ondertussen vaste klanten bij de Starbucks. Hoewel het puur Amerikaans is is het een geniale tent. Lekker relaxed genieten van een kopje koffie, wat natuurlijk in vele varianten te kiezen is. In Tokyo zijn we minstens 1x per dag naar de Starbucks geweest. Anyway Gijs en ik hadden ons bakje koffie pas net op toen Colin en Rob alweer klaar waren. Blijkt dat het Centre niet echt groot is en ook niet echt bijzonder. De ingang ziet er echter wel leuk uit Lekker hoor zo’n bakje Starbucks koffie. Hebben de Amerikanen toch nog iets goeds gedaan. Dus we konden weer snel op pad naar het Ghibli museum. Op het station in Mitaka de speciale Ghibli bus genomen die ons voor het museum afzette. Het museum zelf was niet zo heel groot, maar voor de rest wel leuk. Helaas mochten er binnen geen foto’s gemaakt worden, dus heb ik alleen van buiten foto’s kunnen maken. Hier een figuur uit de film Castle in the Sky, in het groot nagemaakt. Verder hebben we nog flink wat geld uitgegeven in het winkeltje van het museum. Ikzelf heb het nog bescheiden gehouden, een souvenirtje voor Misa en wat pinn-ups. In totaal iets van 5000 yen geloof ik (=iets van 36 euro). Colin was ook zoiets kwijt, maar Gijs kocht meteen een DVD en weet ik veel wat niet meer en was iets van 70 euro kwijt. Dit viel nog mee als je dit vergelijkt met Rob die gewoon meer dan 100 euro daar over de balk heeft gegooid. Vervolgens hadden we in een Chinees restaurantje vlakbij het station gegeten. Het was lekker en goedkoop, helemaal prima dus. Na het eten wilden Rob en Gijs nog naar de arcade om wat spelletjes te spelen, dus zijn ze met de metro naar de plek gegaan waar we de dag ervooor waren geweest. Colin en ik zijn gewoon terug naar Asakusa gaan en hebben daar lekker lang in de Starbucks koffie zitten leuteren. De volgende dag zou onze laatste dag zijn en zouden we eindelijk is eens gaan stappen. Daarom besloten we om het overdag rustig aan te doen. Ik ben samen met Colin nog eens Asakusa zelf in geweest. Nu waren de winkeltjes wel gewoon open en was het tamelijk druk. Veel buitenlanders ook. Gijs en Rob waren weer naar Akihabara geweest omdat Rob het spel Final Fantasy 12 wilde kopen dat net die dag uitkwam. Drukke straat met veel kraampjes duidelijk op buitenlanders gericht Een van de redenen voor het hoge aantal buitenlanders: een typisch Japanse tempel Rond een uur of vijf zijn we weer naar het hotel gegaan waar we met Rob en Gijs hadden afgesproken en zijn toen gezamenlijk naar Bram gegaan die ons vervolgens naar een mooi ramen-tentje nam waar ze heerlijke ramen-noodles hadden. Daarna wist hij nog een izakeya waar het bier maar 150 yen kostte (minder dan 2 euro). Dat was natuurlijke wel mooi want we moesten natuurlijk wel wat indrinken voordat we uitgingen. We zouden ergens in Roppongi uitgaan want Bram wist van een feestje af waarbij er een bekende Amerikaanse rapper zou optreden. Een of andere DJ Premier en kornuiten (naam deed me ergens wel een belletje rinkelen, maar voor de rest geen idee wie het was). Anyway wij vonden het best want zelf wisten we ook niet echt waar alle hotspots waren. Nou was de entree prijs wel effe prijzig, kostte 3500 yen (25 euro), maar dat boeide ons niet want het was immers vakantie. Dus wij gingen er met volle hoop naartoe, maar ik moet helaas zeggen dat het ongelooflijk saai was. Mijn God wat was dat saaaaaaaaaai. De hele avond lang werd er niets anders dan gangster-rap gedraait. Wij dachten dat het meer een R&B/hiphop feestje zou zijn. Nou niet dus. Aleen gangster-rap. In het begin vond ik dat misschien nog wel even leuk maar het werd al snel saai. Het was misschien ook leuker geweest als er nog mensen waren die aan het dansen waren, maar nee hoor. Het enige wat alle Japanners, die er trouwens allemaal als Puff Daddy of P. Diddy of hoe heet ie tegenwoordig, uit probeerden te zien (wat natuurlijk niet lukte), deden was hun hoofd op en neer bewegen. Saai saai saai. Nja aan de andere kant was het op een gegeven moment zo ontieglijk druk dat je niet eens veel anders kon. Waren veel te veel mensen binnen gelaten. Tel daar nog eens bij op dat een biertje 700 yen kostte (meer dan 5 euro) wat je in een glas krijgt wat de helft is van een normaal bierglas, dan kom je tot de conclusie dat het niet helemaal een geslaagde avond was. Ja dat was wel klote. Ook wel naar voor Bram natuurlijk, want hij kon ook niet weten hoe het zou zijn. We konden jammergenoeg ook niet eerder naar huis want al het openbaar vervoer hield er rond half 12 mee op. Dat vonden we wel raar dat in zo’n grote wereldstad het openbaar vervoer er zo vroeg stopt. We moesten dus maar gewoon tot 5 uur sochtends wachten, redelijk nuchter, tot de eerste metro weer reed. Rond een uur of 6 waren we weer terug in het hotel waar we nog 3 uurtjes konden slapen, want we moesten alweer om 10 uur uitchecken. De laatste avond was dus niet helemaal geslaagd, maar voor de rest was het een echt leuke vakantie in Tokyo. Zou er zeker nog een keertje heen willen. Sowieso zijn er nog ontzettend veel dingen die we nog niet gezien hebben. Het lukt ook nooit om alles in een week te bekijken, daar is Tokyo gewoon veel te groot voor. Tokyo is echt een aanrader als je langer dan 2 weken in Japan op vakantie gaat. Als je maar een paar weken gaat dan zou ik het toch meer bij Kyoto en Osaka houden.

Bart

Op de derde dag besloten we naar de wijk Akihabara te gaan. Deze wijk staat bekend om aan de ene kant de vele winkeltjes met electronica en aan de andere kant de winkeltjes met veel manga en anime merchandise. Aangezien we toch wel fan van bepaalde manga en anime zijn hadden we redelijk hoge verwachtingen om iets leuks te vinden. Jammergenoeg viel het echter nogal tegen. Zoveel manga winkeltjes hadden we niet kunnen vinden en degene die we vonden hadden geen andere producten dan de paar winkeltjes die we hier in Nagasaki ook hebben. Ook het electronica gedeelte viel tegen. Wij verwachtten high-tech gadgets, want daar staat Japan toch ook wel om bekend. Maar het waren meer winkeltjes met 1000 verschillende soorten snoeren en chipsets en meer van dat soort specialistische meuk. Er waren natuurlijk ook zaken met het gewone spul zoals radio’s en televisies enzo, maar verders niks bijzonders of aparts. We hebben hier dan ook geen foto’s genomen. Een beetje jammer dus. Gelukkig was het voor Rob nog wel een geslaagde middag want hij heeft voor meer dan 100 euro oude nintendo en gameboy spelletjes gekocht bij een of ander retro zaakje. Rond het avondeten zijn we maar terug naar de wijk gegaan waar ons hotel lag om daar een beetje de boel te verkennen. Helaas waren alle kraampjes en leuke winkeltjes al gesloten en was er op dat tijdstip niet veel boeiends te doen. Een goed moment dus om een restaurantje op te zoeken. Nou liepen we langs een yakitori (let. gebakken gevogelte) restaurant en er kwam een ontzettende lekkere geur vanaf dus zijn we daar maar naar binnen gegaan. Het zag er van binnen ook wel leuk uit en de prijzen waren niet duur dus wij dachten: Hey leuke tent. Nou hadden we net ons eerst bestelde biertje en sake gekregen en wat zien we, kruipend tegen de muur 10 cm naast ons? Een kakkerlak! Gezellig joh zo’n kakkerlak van 2 cm schuinboven je drankje. Dus wij dachten wat zullen we nu krijgen. En hij ging ook niet weg ook niet. Nee nee hij bleef gewoon lekker van links naar rechts macheren. Kon op elk moment gaan springen. Op een gegeven moment toch maar iets van gezegd tegen een van de bedienden; ‘Euh onze nederige excuses, maar het schijnt dat er een kakkerlak zich op nabije afstand van onze gezichten op deze muur bevind…’ En wat doet die gast, zegt geen sorry ofzo maar hij pakt em op, gooit em op de grond en stampt em voor ons tafeltje met luid gekraak plat. o.0 ‘Wtf’, dachten we, we zoeken wel een andere tent. Snel onze drankjes opgedronken (gelukkig hadden we nog geen eten besteld) en nog voordat we onze glazen geleegd hadden zagen we alweer twee andere kakkerlakken kijken waar hun broertje gebleven was. Heb nog wel even een foto kunnen maken. (In het echt lijkt ie groter) De volgende dag hadden we weer met Bram en Eriko afgesproken en zijn we naar een Kabuki voorstelling gegaan. Kabuki is een traditionele Japanse vorm van theater waarin alle rollen door mannen worden gespeeld. Ik moet zeggen dat ik het een zeer interessante voorstelling vond. Misschien een beetje lang (duurde 4 uur), maar echt wel mooi gedaan. Gelukkig kon je boxjes met koptelefoon huren waar dan in het Engels wordt uitgelegd wat er allemaal gezegd en gedaan wordt, want anders hadden we het verhaal amper kunnen volgen. Omdat we dachten dat het niet mocht hadden we maar geen foto’s gemaakt. Daarom heb ik maar van een pamflet een foto gemaakt. Alleen mensen van een Kabuki familie mogen Kabuki acteur worden. Het is dus niet voor iedereen weggelegd. Ook dit was waarschijnlijk 1 familie. Na de voorstelling zijn we naar de wijk Roppongi gegaan om een museum te bezoeken, maar die was juist op dinsdagen gesloten. Dus dat feestje ging niet door. Dus toen zijn we maar naar de Tokyo Metropolitan Government Building gegaan. Dit is een immens hoog gebouw waar je gratis naar boven mag om daar van het uitzicht te genieten. En wat een uitzicht dat het was. Echt zeer mooi. We hebben geprobeerd foto’s te maken maar er zat glas voor dus ze zijn niet helemaal goed gelukt. Helemaal mislukt zijn ze echter ook niet Vervolgens waren we nog naar de arcade gegaan. Lekker beetje schieten enzo. Gijs had ook nog een of ander gitaar spelletje geprobeerd. Was wel grappig. En voor dat we het wisten was het tijd om naar het metrostation te gaan omdat we de laatste metro niet wilden missen. Dit was alweer het einde van de vierde dag. Mis het einde van deze spannende avonturenreeks niet en lees het derde deel wat binnekort gratis te verkrijgen is op www.nagasaki.web-log.nl !

Bart